درونم شوق پروازی بلند است       اگر یاری نمایی می توانم

                                                  بسمه تعالی

                                             

هر بار که به چهره ی معصومشان مینگرم، به فکر فرو میروم و با خود می اندیشم در پس نگاه معصومانه و

 بی انتهایشان چه میگذرد ؟  به چه و چگونه می اندیشند؟ انتظار آنها از زندگی و محیط اطرافشان

چیست ؟  نقش ما در زندگی آنها چیست ؟   از چه زاویه ای به ما افراد عادی اطراف خود می نگرند؟ خود

را وابسته به ما می دانند؟.... یا مستقل از ما و یا حتی جدا و دور از ما؟؟!!!......

 

درد و رنج از دید آنها چیست ؟ شادی و غم را چگونه معنا میکنند؟   فلسفه ی زندگی و زنده بودن از دید آنها چیست؟....و.......

براستی سهم آنها از زندگی چیست؟  زنده بودن یا زندگی کردن؟   کودکانی که اگر لبخند محبت آمیزی ببینند گویی صاحب دنیایی شده اند ،چه سهمی از ما و دنیای ما دارند؟  خواسته و انتظار شان چیست و چه کسی باید آنها را بر اورده نماید؟....

اگر خوب بنگریم و گوش دل فرا دهیم فریاد درونشان را از پشت چهره معصومشان خواهیم شنید :

                "ما هستیم ما را باور کنید"

                                                                                                   حسین مهدی پور

                                                                                             کارشناس کودکان استثنایی

                                                                                                     مجتمع خاطره بابل